Volgzame lezer, Vandaag een essay over een zin van negen woorden die meer wereldbeeld bevat dan de meeste mensen in een heel interview kwijtraken. Mag jouw vrouw naar buiten? Nee, maar we hebben toch een tuin. Wittgenstein deed er langer over om minder te zeggen. Het spoor loopt van de sportschool naar de savanne en weer terug:…
Beste lezer, Een dichtslaande deur, een klap tegen je hoofd waar je niet op rekende, een emmer ijswater in je nek. Drie schrikreacties, drie totaal verschillende circuits in het lichaam, en toch dezelfde architectuur eronder: een reflex die niets weet, een herstel dat afhangt van context en voorgeschiedenis, en een verhaal dat er achteraf overheen…
Beste lezer, Een dichtslaande deur, een klap tegen je hoofd waar je niet op rekende, een emmer ijswater in je nek. Drie schrikreacties, drie totaal verschillende circuits in het lichaam, en toch dezelfde architectuur eronder: een reflex die niets weet, een herstel dat afhangt van context en voorgeschiedenis, en een verhaal dat er achteraf overheen…
Beste lezer, Een deur slaat dicht en binnen dertig milliseconden heeft een zenuwbaan in je hersenstam zijn werk al gedaan, ruim voordat het deel van je brein dat “ik” zegt ook maar wakker is. Wat je daarna voelt, denkt en vertelt, is een reconstructie, gebouwd op puin dat al lag voordat de aannemer arriveerde. Dit…
Beste lezer, Iemand post een foto van een lege kledingkast, dertien stuks, allemaal neutraal, en noemt het bevrijding. Vrij is ze niet. Dat is het startpunt van vandaag: waarom onthouding die niemand ziet gewoon leven is, en onthouding die wel gezien wordt een vertoning. De lijn loopt van Veblens pauwenveren voor de rijken, via Zahavi’s…
Beste lezer, Vandaag een essay over een reflex die zich vermomt als verantwoordelijkheidsgevoel. Iemand die om middernacht voor de vijftiende keer hetzelfde nieuwsbericht ververst denkt dat hij waakzaam is. Onderzoek na de aanslag op de Boston Marathon liet iets anders zien: wie het nieuws urenlang volgde, werd gestrester dan wie er middenin stond. De lijn…
Beste lezer, Vandaag een essay over een titelbotsing die meer onthult dan de auteurs ervan beseften. Twee boeken, dertien jaar uit elkaar, allebei Inside the Box, allebei met dezelfde kernstelling: beperking maakt beter. Geen komplot, geen plagiaat, gewoon twee mensen die onafhankelijk van elkaar tegen dezelfde muur aanliepen en die vervolgens per ongeluk hetzelfde bord…
Waarom je beste vriend en je grootste vooroordeel uit dezelfde fabriek komen Beste lezer, Er is een moment op elk feestje, elke vergadering, elke tribune, waarop “ik” omslaat naar “wij“. Niemand tekent daarvoor. Er gaat geen bel. Maar vanaf dat moment telt de winst en het verlies van de groep opeens zwaarder dan die…
Een knop die je verleden teruggeeft, en niemand vraagt wie hem bedient Beste lezer, Dit essay begon bij drie dingen die niet meer weggaan: een kortaf gezegde zin tegen een vader die er niet meer is om hem terug te horen, een dronken avond waarop een boom onmogelijk niet opzij kon gaan, en een…
De portier in de schedel Beste lezer, Dit keer geen opwarmertje. Vier ideeën die deze keer door elkaar liepen, zelfbewustzijn als beveiligingsdienst, controle als het knullige neefje van vertrouwen, een shirt dat je hersenen om de tuin leidt, en de reden waarom je pas echt bijleert zodra het misgaat, bleken bij nader inzien één…