Auteur: Peter Koopman

Het spiegelbeeld van “De onderhandelaar in je bloedbaan” Beste smulpaap, Vijfendertig jaar geleden werd me op de UvA verteld dat je boven je basale stofwisseling kon eten zonder aan te komen, zonder dat iemand kon uitleggen waarom. Dat soort onopgeloste feiten blijft hangen als een steen in je schoen. Het antwoord lag al klaar, in…

Fitte lezer, Bij mij in de zaal kijkt iemand na een training op zijn horloge en meldt trots hoeveel calorieën hij heeft “verbrand,” alsof zijn lichaam een kassa is die bijhoudt wat erin en eruit gaat. Het houdt niets bij. Het onderhandelt. Herman Pontzer beschrijft in Adaptable hoe spieren tijdens het sporten honderden signaalstoffen afgeven…

Brave Belasingbetalende lezer, In 357 voor Christus stuurde Rome een rekening voor vrijheid. Vijf procent van de waarde van een slaaf, contant, bij de vrijlating. Geen slordigheid, geen woordgrap, gewoon een wet met een naam: de vicesima libertatis. Van die wet naar de vraag waarom “vrijheidsbelasting” vandaag als een taalfout klinkt loopt een lijn door…

Beste Lezer, Van Meegeren schilderde in de jaren veertig een Vermeer die musea, experts en zelfs Göring voor echt aanzagen, tot bleek dat een tijdgenoot zonder naam hem had gemaakt. Het doek veranderde niet. De waarde verdampte. Van dat schilderij loopt een lijn naar Gibson en Heidegger, naar Zahavi en Trivers, naar wat een rivier,…

Volgzame lezer, Vandaag een essay over een zin van negen woorden die meer wereldbeeld bevat dan de meeste mensen in een heel interview kwijtraken. Mag jouw vrouw naar buiten? Nee, maar we hebben toch een tuin. Wittgenstein deed er langer over om minder te zeggen. Het spoor loopt van de sportschool naar de savanne en weer terug:…

Beste lezer, Een dichtslaande deur, een klap tegen je hoofd waar je niet op rekende, een emmer ijswater in je nek. Drie schrikreacties, drie totaal verschillende circuits in het lichaam, en toch dezelfde architectuur eronder: een reflex die niets weet, een herstel dat afhangt van context en voorgeschiedenis, en een verhaal dat er achteraf overheen…

Beste lezer, Een dichtslaande deur, een klap tegen je hoofd waar je niet op rekende, een emmer ijswater in je nek. Drie schrikreacties, drie totaal verschillende circuits in het lichaam, en toch dezelfde architectuur eronder: een reflex die niets weet, een herstel dat afhangt van context en voorgeschiedenis, en een verhaal dat er achteraf overheen…

Beste lezer, Een deur slaat dicht en binnen dertig milliseconden heeft een zenuwbaan in je hersenstam zijn werk al gedaan, ruim voordat het deel van je brein dat “ik” zegt ook maar wakker is. Wat je daarna voelt, denkt en vertelt, is een reconstructie, gebouwd op puin dat al lag voordat de aannemer arriveerde. Dit…

Beste lezer, Iemand post een foto van een lege kledingkast, dertien stuks, allemaal neutraal, en noemt het bevrijding. Vrij is ze niet. Dat is het startpunt van vandaag: waarom onthouding die niemand ziet gewoon leven is, en onthouding die wel gezien wordt een vertoning. De lijn loopt van Veblens pauwenveren voor de rijken, via Zahavi’s…

Beste lezer, Vandaag een essay over een reflex die zich vermomt als verantwoordelijkheidsgevoel. Iemand die om middernacht voor de vijftiende keer hetzelfde nieuwsbericht ververst denkt dat hij waakzaam is. Onderzoek na de aanslag op de Boston Marathon liet iets anders zien: wie het nieuws urenlang volgde, werd gestrester dan wie er middenin stond. De lijn…