Lust, aandacht, jaloezie en liefde als mechanismen van een voorspellend systeem Beste lezer, We denken dat we verlangen naar seks.Dat is onjuist. Wat we ervaren als lust is geen richting, geen keuze en geen moreel geladen kracht.Het is een foutsignaal. Een activatie. Een spanning die het organisme zelf opwekt en vervolgens probeert te sluiten….
Beste lezer, Dit stuk is niet geschreven om gerust te stellen.Ook niet om te informeren, te verbinden of te nuanceren. Het is geschreven vanuit een simpele observatie:we leven comfortabeler, veiliger en overvloediger dan ooit —en tegelijk verdragen we steeds minder echte spanning. Wat daarvoor in de plaats is gekomen, zijn verhalen.Morele urgentie zonder inzet.Verontwaardiging zonder…
BETREFT: Een kleine waarschuwing voor wie durft te lezen Beste lezer, Dit is geen vriendelijke mail.Als je op zoek bent naar troost, affirmatie, of het digitale equivalent van een kopje warme melk, dan kan je nu beter stoppen. De tekst die je zojuist hebt ontvangen is geen essay.Het is een spiegel.Een spiegel die je niet…
Over monotonie, overbelasting en het lichaam dat weigert mee te werken Geachte Lezer, Dit essay is geen pleidooi voor rust, balans of menselijkheid.Het is een dissectie. Uitgangspunt is simpel: wanneer arbeid, onderwijs en sport zijn ingericht in strijd met de biologische regulatiemechanismen van het menselijk lichaam, ontstaat geen falen maar correctie. Verveling, afdwalen, pijn en…
Beste lezer, We denken graag dat we weten wat we doen. Dat we keuzes maken, doelen stellen en ons leven vormgeven. Dat we sturen. Maar wie iets beter kijkt — in de ring, in relaties, in gedrag onder druk — ziet iets anders. Geen controle.Geen helder plan. Maar een systeem dat voortdurend inzet wat het…
DE MENS IN ZIJN EIGEN CONSTRUCTIES Een synthese: instituties, constructies en de grenzen van menselijke veranderlijkheid Slotessay van de reeks De Onveranderbare Mens Hallo fanatieke lezer, Dit is het tiende en laatste essay in de reeks De Onveranderbare Mens. In de voorgaande negen essays hebben we onderwijs, justitie, bureaucratie, religie en de staat onder de…
De staat als zelfversterkend organisme Een evolutionair-institutionele analyse van bureaucratische groei Abstract Dit essay analyseert bureaucratie niet als een neutraal administratief instrument, maar als een zelfreproducerend organisme dat de eigenschappen vertoont van wat biologen een positieve feedbacklus noemen. Met behulp van inzichten uit de institutionele sociologie (Weber, Merton, Luhmann), de organisatietheorie (Parkinson, Graeber), de risicofilosofie…
Religie als zelfreproducerend organisme Een cognitief-evolutionaire en institutioneel-sociologische analyse Abstract Dit essay analyseert religie niet vanuit haar theologische inhoud maar vanuit haar gedrag als institutioneel systeem. Vertrekkend vanuit Weber’s concept van de routinisering van charisma wordt betoogd dat religieuze instituties in hun ontwikkeling dezelfde zelfreproducerende dynamiek vertonen als andere complexe organisaties: zij produceren dogma’s, hiërarchieën…
Waarom Instituties Altijd Verliezen van de Biologie Beste lezer, Dit laatste hoofdstuk biedt geen nuance, geen compromis en geen beleidsadvies. Het maakt af waar de voorafgaande hoofdstukken onvermijdelijk naartoe werkten. De mens is een biologisch organisme dat verandert onder druk, leert via frictie en stabiliteit verkiest boven waarheid. Instituties zijn culturele constructies die verandering proberen…
Waarom Instituties Altijd Verliezen van de Biologie Beste lezer, Tot hier heeft u kunnen volgen waarom onderwijs niet leert, justitie geen risico creëert en waarom de mens minder veranderbaar is dan wij institutioneel graag aannemen. In dit hoofdstuk komt de ongemakkelijkste vraag aan bod: waarom blijven we er dan tóch in geloven? Het antwoord is eenvoudiger —…