Auteur: Peter Koopman

Beste lezer, Vandaag een essay over twee zwaargewichten die elkaar afgelopen zaterdag in Ahoy te lijf gingen voordat hun partij ook maar gepland was, en over de brave post die daar twee dagen later op volgde: vechtsport draait om respect en zelfbeheersing, en dit hoort niet. In het kort. Dat verhaal over respect en zelfbeheersing…

Beste lezer, Vandaag een essay over de man die ’s ochtends gratis een gezin helpt verhuizen en ’s middags de kassière afsnauwt, zonder dat hij het verband ziet. In het kort. Ons brein houdt een morele boekhouding bij. Elke goede daad schrijft iets bij, en wat is bijgeschreven wordt uitgegeven: aan een snauw, een leugentje,…

Het gelijk als vergunning Beste lezer, Vandaag een essay over mensen die de democratie verdedigen door een derde van de kiezers buiten de deur te zetten, en die daar geen probleem in zien. In het kort. Wie een ander uitsluit, beweert zonder het te zeggen dat hij zelf niet kan dwalen. Toch voelt dat van…

Trouwe Lezer (en luisteraar), In het plaatselijke krantje stond deze week een advertentie, met gemeentelogo: de dagen worden korter, dus Krav Maga voor vrouwen. Ik heb er vijftig jaar in dat vak over nagedacht en wist niet zeker of ik het stuk mocht schrijven, want ik ben de instructeur in dit verhaal. Het gaat over…

Beste lezer, Vandaag een essay dat begint met twee kinderen op een tafel. De ene krijgt een taart en een prinsenpak, de andere een verhaaltje over vakantie bij oma. Het mes is in beide gevallen echt, het applaus ook. En iedereen is blij. Die laatste zin is geen sarcasme, en daar draait het stuk om….

Beste lezer, Zet een man op X met tweehonderd volgers en laat hem een titelgevecht duiden. Zijn oordeel klinkt zekerder dan dat van de vechter die de klappen net incasseerde en toch overeind bleef. Vreemd is dat niet. Verontrustend wel. Vandaag graven we in de biologie en de speltheorie achter dat verschijnsel: van jagers-verzamelaars die…

Beste lezer, Een trainer buigt over het krukje, kijkt zijn vechter aan als gereedschap in plaats van mens, en roept: nog één ronde. De vechter knikt, met een cortex die op dat moment nauwelijks nog aan het werk is. Dat knikken wordt straks moed genoemd. Het is vooral biologie die nog niet doorheeft dat ze…

Waarom je blauwe oog niet gaat over zelfverdediging Beste lezer, Vandaag een essay over een advocaat die drie avonden per week ribben laat kneuzen voor een aanval die nog nooit is gekomen, en waarom dat verhaal over zelfverdediging bijna nooit klopt. De lijn loopt van een pauwenstaart en een springende gazelle, via de evolutiebioloog die…

Vaste lezer, Dit stuk begint bij een cliché dat zo vaak wordt herhaald dat niemand meer de moeite neemt het te controleren: de mens is vanaf de geboorte bang voor de dood. Het bewijs dat erbij wordt aangesleept is altijd hetzelfde, het huilen van een baby, de grote ogen, de grijpreflex, wired for life, zoals…

Beste lezer, Hier is een nieuw essay, en het begint met een leugen die ik je eerst moet ontzenuwen voor we verder kunnen. Je kent de versie wel: de mens ging driehonderdduizend jaar geleden rechtop lopen, en dat verklaart de rug, de voet en, in de vrolijkere lezingen, ook nog waarom we elkaar recht in…